Anneannem

Ben küçüktüm, sonra büyüdüm, hep sen vardın,

Bir gün sırdaştın, bir gün abla, bir gün dost, anne ve anneanne…

Sen, öyle güzel gülersin ki çiçekler açar, sonra bahar gelir,

Seninle hiç kışı yaşamadım ki ben…

Hep güzelsin, yakın ve sıcak.

Duruşundaki asaleti  hep merak ettim,

Nasıl oluyor diye sordum çocukken kendime.

Sonra, sen hatıralarını anlatırken -ki onlar benim de hatıralarım oldu –

Yaşadığınız hayata hep gıpta ettim,

Yoklukların içinde en güzel zenginliklerin yaratıldığı,

Şarkılarla meşk edilen o akşam yemekleri…

O kadar çok hatıra var ki, anlatılabilecek.

Ama ben biliyorum, şimdi herkesin zihninde her biri tek tek canlandı.

Bu yüzden bana söylenecek tek bir şey kaldı;

Varlığın için, güzelliğini görebildiğim için Tanrı’ya Şükrediyorum

İyi ki varsın,

Ve hep yanımızdasın…

                                                                                                                                 2004′
(Bu şiiri yazdıktan üç yıl sonra, Anneannemi kaybettik. Onun için hazırladığımız videonun sonunda okuduğum bu şiiri dinlediği için çok mutluyum. Gülen yüzü, düşünceli bakışları,anıları ve kahkahalarıyla hala yüreğimizde bize eşlik ediyor. Paylaşmak istediklerinizi söyleyin, onlar hayattayken…)

One Reply to “Anneannem”

  1. Yüzlerce kere dinlememeye rağmen şu anda ağlıyorum.Yüreğinden öperim seni.Onun yokluğunda boşuna yuvarlanmadım o derin uçuruma ve hala çıkmaya çalışıyorum.Bu gün, (lösev)ve diğerleri hep bu çabalamanın sonuçları.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir