Renkler

Bomboş bir kağıttın sen,
Her seçimin bir renkti sayfanda..
Uyumu yakalamak için çabaladın bir zaman..
Önce, maviydi seçimin; sarılar, kırmızılar, yeşiller.
Düşlediğin ne varsa,
Önüne gelen her adımda en iyi resmi istedin.
Ve yaptın da –kendince-
Sonra bir şey oldu..
Bütünlükler, uyumlar kayboldu.
Kafanda tasarladığın resmin ortadan yok oldu..
Korktun, sandın ki tüm bu karmaşada hayalini kurduklarınla mutlu olacaksın..
Oysa öyle değildi..
Senin dışında var olan her şey hayata dahildi..
Siyah beyazı yener doğrudur, ama farklı bir renkle sevişir, başkalaşır.
Bambaşka bir bütünlük doğar..
Saflığın, kötülüğe yenik düşebilir,
Sonra bulamazsın paletinde o eski beyazı.
Hadi şu köşeye bir ev çiz, yanına da bir ağaç..
Bak gördün mü, ne de güzel oldu hayat.. (!)
Ne budalalık!
Sen, kendi sayfanda sadece başkasının hayalini çizersen, olmaz..
Kendi rengini bulmadan, başka renge aşık olunmaz..
Bir başkasının sayfasına, kendi fırçanla dokunamazsın mesela..
Etki edersin, lakin resmedemezsin.
Yani herkesin tek bir sayfası,
Ve tek bir fırçası vardır..
2007′

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir